Ocorrências Canônicas Versículo a Versículo
335 versículo(s) catalogado(s) com este termo
Página 8 de 14
οι πάντες γὰρ τὰ εἁυτῶν ζητοῦσιν, ου τὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
καὶ γὰρ ησθένησεν παραπλήσιον θανάτω: αλλ' ο θεὸς ηλέησεν αυτόν, ουκ αυτὸν δὲ μόνον αλλὰ καὶ εμέ, ινα μὴ λύπην επὶ λύπην σχῶ.
Τὸ λοιπόν, αδελφοί μου, χαίρετε εν κυρίω. τὰ αυτὰ γράφειν υμῖν εμοὶ μὲν ουκ οκνηρόν, υμῖν δὲ ασφαλές.
ημεῖς γάρ εσμεν η περιτομή, οι πνεύματι θεοῦ λατρεύοντες καὶ καυχώμενοι εν Χριστῶ Ἰησοῦ καὶ ουκ εν σαρκὶ πεποιθότες,
Ουχ οτι ηδη ελαβον η ηδη τετελείωμαι, διώκω δὲ ει καὶ καταλάβω, εφ' ω καὶ κατελήμφθην υπὸ Χριστοῦ Ἰησοῦ.
αδελφοί, εγὼ εμαυτὸν ου λογίζομαι κατειληφέναι: εν δέ, τὰ μὲν οπίσω επιλανθανόμενος τοῖς δὲ εμπροσθεν επεκτεινόμενος,
Διὰ τοῦτο καὶ ημεῖς, αφ' ης ημέρας ηκούσαμεν, ου παυόμεθα υπὲρ υμῶν προσευχόμενοι καὶ αιτούμενοι, ινα πληρωθῆτε τὴν επίγνωσιν τοῦ θελήματος αυτοῦ εν πάση σοφία καὶ συνέσει πνευματικῆ,
Θέλω γὰρ υμᾶς ειδέναι ηλίκον αγῶνα εχω υπὲρ υμῶν καὶ τῶν εν Λαοδικεία καὶ οσοι ουχ εὅρακαν τὸ πρόσωπόν μου εν σαρκί,
Βλέπετε μή τις υμᾶς εσται ο συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς απάτης κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ανθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ ου κατὰ Χριστόν:
καὶ ου κρατῶν τὴν κεφαλήν, εξ ου πᾶν τὸ σῶμα διὰ τῶν αφῶν καὶ συνδέσμων επιχορηγούμενον καὶ συμβιβαζόμενον αυξει τὴν αυξησιν τοῦ θεοῦ.
ατινά εστιν λόγον μὲν εχοντα σοφίας εν εθελοθρησκία καὶ ταπεινοφροσύνη καὶ αφειδία σώματος, ουκ εν τιμῆ τινι πρὸς πλησμονὴν τῆς σαρκός.
Ει ουν συνηγέρθητε τῶ Χριστῶ, τὰ ανω ζητεῖτε, ου ο Χριστός εστιν εν δεξιᾶ τοῦ θεοῦ καθήμενος:
οπου ουκ ενι Ελλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ελεύθερος, αλλὰ τὰ πάντα καὶ εν πᾶσιν Χριστός.
ο εἂν ποιῆτε, εκ ψυχῆς εῤγάζεσθε ως τῶ κυρίω καὶ ουκ ανθρώποις,
ο γὰρ αδικῶν κομίσεται ο ηδίκησεν, καὶ ουκ εστιν προσωπολημψία.
οτι τὸ ευἀγγέλιον ημῶν ουκ εγενήθη εις υμᾶς εν λόγω μόνον αλλὰ καὶ εν δυνάμει καὶ εν πνεύματι αγίω καὶ εν πληροφορία πολλῆ, καθὼς οιδατε οιοι εγενήθημεν εν υμῖν δι' υμᾶς.
αφ' υμῶν γὰρ εξήχηται ο λόγος τοῦ κυρίου ου μόνον εν τῆ Μακεδονία καὶ εν τῆ Ἀχαια, αλλ' εν παντὶ τόπω η πίστις υμῶν η πρὸς τὸν θεὸν εξελήλυθεν, ωστε μὴ χρείαν εχειν ημᾶς λαλεῖν τι.
Αυτοὶ γὰρ οιδατε, αδελφοί, τὴν εισοδον ημῶν τὴν πρὸς υμᾶς οτι ου κενὴ γέγονεν,
η γὰρ παράκλησις ημῶν ουκ εκ πλάνης ουδὲ εξ ακαθαρσίας ουδὲ εν δόλω,
αλλὰ καθὼς δεδοκιμάσμεθα υπὸ τοῦ θεοῦ πιστευθῆναι τὸ ευἀγγέλιον, ουτως λαλοῦμεν, ουχ ως ανθρώποις αῤέσκοντες αλλὰ θεῶ τῶ δοκιμάζοντι τὰς καρδίας ημῶν.
ουτως ομειρόμενοι υμῶν ευδοκοῦμεν μεταδοῦναι υμῖν ου μόνον τὸ ευἀγγέλιον τοῦ θεοῦ αλλὰ καὶ τὰς εἁυτῶν ψυχάς, διότι αγαπητοὶ ημῖν εγενήθητε.
Καὶ διὰ τοῦτο καὶ ημεῖς ευχαριστοῦμεν τῶ θεῶ αδιαλείπτως, οτι παραλαβόντες λόγον ακοῆς παρ' ημῶν τοῦ θεοῦ εδέξασθε ου λόγον ανθρώπων αλλὰ καθώς εστιν αληθῶς λόγον θεοῦ, ος καὶ ενεργεῖται εν υμῖν τοῖς πιστεύουσιν.
Ἡμεῖς δέ, αδελφοί, απορφανισθέντες αφ' υμῶν πρὸς καιρὸν ωρας, προσώπω ου καρδία, περισσοτέρως εσπουδάσαμεν τὸ πρόσωπον υμῶν ιδεῖν εν πολλῆ επιθυμία.
Ου μνημονεύετε οτι ετι ων πρὸς υμᾶς ταῦτα ελεγον υμῖν;
καὶ εν πάση απάτη αδικίας τοῖς απολλυμένοις, ανθ' ων τὴν αγάπην τῆς αληθείας ουκ εδέξαντο εις τὸ σωθῆναι αυτούς.